Wat. Een. Verrassing.

In 2025 waren we op een aantal bruiloften en ergens begon het bij mij (Fabienne) te kriebelen. Tijdens onze zomervakantie besloot ik voorzichtig eens te peilen hoe Joris erin stond.

Zijn antwoord was kalm en nuchter: hij was er nog niet echt mee bezig, maar wilde ooit wel trouwen. Eerst nog wat verder settelen in ons nieuwe huis. Prima, dacht ik. Fijn dat ik het had uitgesproken. In mijn hoofd parkeerde ik het idee voor de komende één à twee jaar. Dus toen we naar Brazilië vertrokken, had ik écht geen enkel vermoeden...

Op Fernando de Noronha viel me wel op hoe extreem blij Joris was.

Natuurlijk, het was een droomplek. Maar op de ochtend van onze duikdag was hij bijna té enthousiast, terwijl ik vooral zenuwachtig was. Ik had al drie jaar niet meer gedoken en voelde vooral gezonde spanning.

Een privéboot vond ik alleen maar fijn. Minder prikkels, meer rust. Dat er “weinig animo” was voor duiken op het eiland, geloofde ik zonder twijfel, zelfs toen we bij de boot aankwamen en die net leegliep van andere mensen. Achteraf gezien… best opvallend.

Ook de videograaf die meeging, vond ik vooral een leuk extraatje. Mooie beelden van een duik samen? Waarom niet.

De eerste duik ging soepel en ik ontspande eindelijk. Bij de tweede duik kregen we de instructie om naar bepaalde visjes te zoeken. Eenmaal op de bodem moest ik even naar de camera zwaaien. Ik draaide me om…

En daar zat hij.

Op één knie met zijn vin.

Met een bordje.

Met bloemen.

Met een doosje.

“Quer casar comigo?”

Mijn gedachten: alles tegelijk: ongeloof, verbazing, blijdschap. Ik signaleerde ja. Overduidelijk JA.

En toen… doken we nog gewoon verder. Alsof er niet net onder water een leven was veranderd. Proberend te bevatten wat er zojuist was gebeurd. En zoveel mogelijk Joris zijn hand vasthoudend en erin knijpen.

Boven water kwam alles los.

Adrenaline.

Gelach.

En boven water herhaalde Joris zijn vraag, dit keer hardop en kon ik echt JA zeggen!

Maar hij was nog niet klaar. Bubbels stonden koud. Er was een fotograaf voor zonsondergang. Een prachtig diner. En een persoonlijke brief met woorden die ik nooit meer vergeet. Hij had aan alles gedacht. En ik had niets door.

De rest van de reis voelde als één grote engagement moon. Nog steeds een beetje in shock, maar vooral intens gelukkig.

Ik had het niet zien aankomen.

En juist dat maakte het perfect 🤍